Cümə04192019

Son yeniləməBz.er, 03 İyul 2017 4pm

Burdasız: Əsas səhİfə

Həzrət Əbülfəzl Abbas ələyhis-salam

Həzrət Abbasa (ə) niyə səqqa dedilər?

Suzuzuq İmam Hüseyn (ə) və səhabələrini əldən salan zaman qardaşı Abbası 30 atlı, 20 piyada və 20 tuluq ilə su dalınca göndərdi. Suya yaxınlaşan zaman Ömər ibni Həccac dedi: “Kimsiniz?”. Nafə ibni Həlal dedi: “Mən sənin əmin oğlunam və İmam Hüseynin (ə) yaxınlarındanam. Gəlmişəm bu sudan içəm”. Dedi: “İç”. Nafə dedi: “Mən necə su içim ki, Hüseyn (ə) və yoldaşları susuzluqdan ölürlər?”. Dedi: “Düz deyirsən, ancaq biz məmur edilmişik və vəzifəmizi yerinə yetirməkdən başqa çarəmiz yoxdur”. Nafə yanındakıları çağırdı və Fərata daxil oldular. Ömər də əsgərləri çağırdı ki, onlara mane olsunlar. Hər iki dəstə arasında dava oldu və İmam Hüseynin (ə) səhabələrindən bir dəstə vuruşur və bir dəstə isə tuluqları doldururdular. Tuluqların hamısı doldu və düşmən tərəfdən bir neçə nəfər öldürüldü, ancaq İmamın (ə) ordusundan heç kəs öldürülmədi. Bu insanlar tuluqları götürüb ordugaha qayıtdılar. İmam Hüseyn (ə) və yoldaşları su içdilər və Abbası səqqa (su ilə təmin edən) adlandırdılar”.
Ömər Səd (lən) ordusunun İmamın (ə) tərəfdaşlarına və ailəsinə etdiyi zülmün tayı-bərabəri yoxdur. Seyyid ibni Tavus nəql edir: “İmam Hüseyn (ə) döyüşə getməzdən əvvəl buyurdu: “Mənə elə bir libas gətirin ki, heç kəs onu parçalamağa rəğbət göstərməsin”. Ona kiçik bir şalvar gətirirlər və o, deyir yox, bu zəlillərin paltarıdır. Köhnə bir köynəyi götürür və parçalyaıb, paltarının altından geyinir. İmam (ə) şəhid olan kimi həmin köhnə köynəyi də əynindən çıxardırlar. Bu işi Bəhr ibni Kəəb etdiyinə görə yay fəslində əlləri quru çubuq kimi olurdu, qış fəslində isə rütubətli olurdu. Əlindən çirk axardı”.
Seyyid ibni Tavus nəql edir: “Əshaq ibni Hubə İmamın köynəyini əynindən çıxardır və özü geyinir. O, ekzema xəstəliyinə düçar olur və saçları tökülür. Bu köynəyin üzərində yüzdən çox yara izi var idi”. İmam Sadiq (ə) buyurur: “İmam Hüseynin (ə) bədənində 33 nizənin, 34 qılıncın zərbə izi var idi”.
İmamın (ə) əmmaməsini Əxəs ibni Mərsəd aparır və Həzrətin (ə) ayaqqabısını Əsud ibni Xalid çıxardır. Mübarək üzüyünü Bəcdəl ibni Səlim Kələbi çıxardır. Bu üzüyü Həzrətin (ə) barmağı ilə aparır. Muxtar bu insanı tutur və əllərini və ayaqlarını kəsir və bu halda buraxır və o, da qanaxmadan ölür. Həzrətin (ə) zirehi qısa və ətəksiz idi və Ömər Səd (ə) onu götürdü. Ömər (ə) cəhənnəmə vasil edilən zaman Muxtar həmin zirehi Öməri öldürən Əbi Ümrəyə bağışlayır. Həzrətin (ə) qılıncını Cumi ibni Xəlq Əzdi götürür.
Muhəmməd ibni Müslim nəql edir ki, İmam Sadiqdən (ə) İmam Hüseynin (ə) (İmamət) üzüyünün aqibəti barəsində soruşdum və Həzrət (ə) buyurdu: “Hüseyn (ə) İmam Səccadı (ə) öz vəsisi qərar verir və üzüyü onun barmağına taxır. İmaməti ona tapşırır. Necə ki, Peyğəmbər (s) Əli (ə) ilə rəftar etmişdi. Sonra həmin üzük atamdan mənə çatdı və indi mənim yanımdadır. Hər cümə onu barmağıma taxıram və onunla namaz qılıram”.
Yezid (lən) ordusunun düşmənçiliklərini saymaqla bitməz. Allah onlara Qiyamətə qədər lənət etsin və Qiyamət günü də ən ağır cəza ilə cəzalandırsın. Amin!

Həzrət Əbülfəzl Abbasa (ə) nəzir etmək

Höccətül-islam vəl-müslimin Hacı şeyx Abbas Şeyxür-rəis Kermani bir  məktubda yazıb:
«Təxminən hicri qəməri ili ilə 1332-ci ildə öz atamın və möhtərəm ustadlarımın yanında dini elmləri oxuyan tələbə idim. İranın Kerman şəhərində təhsil almaqla məşğul idim. Birdən «sinəmin sağ tərəfində döş qəfəsimin altında» şiddətli ağrı hiss etdim. Müalicədən ötrü bir neçə həkimə müraciət etdim. Amma bütün təcrübələr, yoxlamalar və müalicələrin heç birisi xəstəliyimin əsl dərmanını və narahatçılığımı tapa bilmədi.

Həzrət Əbülfəzl Abbas ələyhis-salam

Həzrət Əbülfəzl Abbas (əleyhissalam)-ın cəddinin adı Əbu Talibdir. «Əbu Talib» əslində onu əsl adı deyil, bəlkə də ləqəbidir. Onun əsl adı barəsində tarixçilər arasında ixtilaf vardır. Məşhur budur ki, Əbu Talibin əsl adı «Əbdül Mənar»dır.

Həzrət Əbülfəzl Abbas ələyhis-salamın təvəllüdü ilə bağlı qısa mesajlar

Adı Əbbasdı onun.... Əbbas kimi qardaşı olanın nə qəmi...!!!

Əlilnin qəzəb oğlu! Adıva qurban...

Ey hacət qapısı! Bir duan yetər...

Qapında kül olmaq nə şərəfdi ....

Səhmi-səlatilə Əbülfəzl üçün

 

 

 

Səhmi-səlatilə Əbülfəzli çün
Ləşgəri ədayə nəmayan olub
Heydəri-Səftər kimi şəmşirini
Vurdu qoşun əhli-hərasan olub
***
Ərşeyi-zin üstə tutubdur qərar
Ba vüqar qabizül-ərvah kimi zülfüqar,
Səfləri ta ki elədi tarü-mar
Ahü-zar etdilə çox ləşgəri bi nəngü-ar
Səxt olub ol qövmə o dəm karizar
Ba hezar zəhmət ediblər fərar
Ta ki qoşun əhlinə qalib olub
***
Toz tutub hər bir tərəfi ol zaman
Kərbü-bəladə elə tufan olub
Girdü-qübar içrə uzun əlləri, ləşgəri
Vəhşətə salmış tutulub dilləri
Heydəri-Kərrar kimi ləşgərə, səflərə
Həmlə edib nəzmü-nizamın pozub
***
Təblü-dəhəl sövtü tutub göyləri, yerləri
Gətirdi təmami-məlaikləri
Yadə salıb şiri-xuda Heydəri, Xeybəri
Lərzəyə salmışdı hamı ləşgəri
Olmayacaq sağ qutaran cəngidən
Ləşgəri-ədalərə elan olub
***
Səfheyi-meydanə olubdur rəvan
Ləxtə qan oldu qiyamət əyan
Səslədilər nuri Əli, əl-əman, bir zaman
Rəhm elə bu ləşgərə şiri-jiyan
Etdilər Səd oğluna axər bəyan, şamiyan
Qalmadı ləşgərdə can
Çarə elə ləşgərə can verməyə
Kufəvü-Şam əhli şitaban olub
***
Keçmədi ol qədri ki əfsus ola, ba cəfa
Yarə vurub cisminə qövmi-dəğa
Bu sözü guya deyib ol ba vəfa, ya əxa
Dərk elə Əbbasuvi ey binəva
Qardaşuvin peykərinə gör necə
Ox düzülüb misli-gülüstan olub
***
Qaldılar heyran hamı ol qeyrətə, himmətə
Yetmədi axər əcəba niyyətə
Aləmiyan əhli düşüb heyrətə, möhnətə
Ağladı qan cümlə bu keyfiyyətə
Ver gələ tövfiqi Xuda rəhmətə, zəhmətə
Salma bu dünyadə yetir şövkətə
Çün bu sözün yazmağın
Rəhmət əmuzadeyi nalan olub

 

Təcümə olunmuş kitabların elektron versiyasından istifadə olunub.