(پاسخ حضرت امام صادق علیه السلام به  نامه والی اهواز)
عبدالله نجاشی والی اهواز پس از رسیدن به این منصب، نامه‌ای به امام صادق علیه‌السلام  می‌نویسد و از حضرت چاره‌جویی  می‌کند. پاسخ حضرت را می‌توان منشوری برای حکومت‌داری و روش برخورد با مردم برشمرد. 
چنان‌که حضرت جایگاه والای شیعیان اهل‌بیت علیهم‌السلام را متذکر می‌شوند.
مرحوم آیت‌الله حاج سید احمد زنجانی در "الکلام_یجر_الکلام" درباره این نامه و پاسخ حضرت چنین می‌نویسد:

...خلاصه‌اش آن‌که: من مبتلا  به حكومت اهواز شده‌ام. چگونه رفتار كنم كه موافق رضاى خدا و رسول (صلّی الله علیه و آله و سلّم) باشد؟ زكاتم را به كه بدهم؟ با كه انس بگيرم؟ به كه اطمينان كنم در اسرار خودم؟ و هكذا.
 
حضرت جواب خيلى مفصّلى نوشته؛ بعد از دعا، خلاصه آن اين است كه: «ابتلای تو به حكومت اهواز، مرا خوش آمد و بد آمد. 
امّا خوش آمدنش، براى اين بود که شايد خداوند به واسطه تو، غمناك و ترسناكی از آل محمّد (علیهم‌السلام) را پناه بدهد، ذليل آن‌ها را عزيز و ضعيف آن‌ها را قوى و عريان آن‌ها را پوشيده و آتش مخالفين را از آن‌ها خاموش نمايد.
 و امّا بد آمدنش، براى اين است كه مى ‏ترسم در موضوع يكى از دوستان ما، پايت بلغزد كه ديگر بوى بهشت را نشنوى!».
 
.... «خَلاصى تو از اين كار، به حفظ خون‏ها و خوددارى از آزار اولياء اللّه‏ و روى خوش نشان دادن بر رعايا و خوش‌رفتاری با آنان است، 

با نرمى بدون ضعف و با شدّت بدون درشتى و مدارا نمودن با مافوق خود كه تو را به حكومت گماشته و با كسان او كه از جانب وى، به رسالت، پيش تو می‌آیند. امور رعيّت را طورى بندوبست كن كه آن‌ها بر وفق حقّ و عدالت نگاهدارى شوند، ان شاء اللّه‏. 

و مبادا سخن‌چین و فتنه جو را بر خود راه دهى؛ يك نفر از آن‌ها را به دوروبر خود مگذار، توبه و فديه آن‌ها را قبول مكن كه خدا بر تو غضب و پرده راز تو را پاره مى‏كند ... امّا با چه كسى مؤانست بكنى؟ با مرد آزموده ‏اى كارآگاه و امين كه موافق دينت باشد».
 
تا این‌که فرمود: «... كوشش كن كه طلا و نقره جمع نكنى كه از اهل اين آيه باشى «الذين يكنزون الذهب والفضّة ولاينفقونها في سبيل اللّه،‏ فبشّرهم بعذاب أليم»
كوچك مشمار آنچه را كه از شیرینی‌جات و باقی‌مانده طعام خود، صرف شكم‏هاى گرسنه مى‏كنى؛ آن، غضب خداوند تبارك و تعالى را خاموش مى‏نمايد.

 بدان که من از پدرم شنيدم كه از پدرانش از حضرت اميرالمؤمنين (علیهم‌السلام) حديث مى‏كرد كه از پيغمبر (صلّی الله علیه و آله و سلّم) شنيده كه به اصحاب خود، روزى مى ‏فرمود كه: «ايمان به خدا و روز قيامت نياورده كسى كه شب را سير بگذراند، در حالتى كه همسايه‏اش گرسنه باشد. 
عرض كرديم: پس هلاك شديم يا رسول اللّه!
 فرمود: از باقي مانده طعام و خرما و روزى ‏تان و لباس قدیمی تان بدهيد، با آن غضب خدا را ساكت نمایيد».
 
بحارالانوار، ج۷۴، ص۲۹۲

نوشتن دیدگاه